Η Αντιγόνη Ευστρατόγλου διδάσκει εδώ και δέκα χρόνια σε σχολεία φυλακών. Στην τάξη έχει ανθρώπους μικρούς, μεγάλους, κάποιους που δε θα έπρεπε να είναι μέσα, άλλους που ξέρουν ότι μόνο η φυλακή μπορεί να τους σταματήσει απ’ τον κατήφορο, σκληρούς, πολλούς αμετανόητους, ανθρώπους χωρίς χαρτιά και άλλους που γλίτωσαν από τον πόλεμο. Αυτό που έχει όμως βαθιά συνειδητοποιήσει είναι ότι έχει ευθύνη και υποχρέωση να δουλέψει με όλους. Και σε μια περίοδο που η φυλακή απλώνει και οι σειρήνες για την αυστηροποίηση των ποινών χτυπούν πιο δυνατά, ομολογεί και τεκμηριώνει στη συζήτηση της με τη Μαριάννα Χιονά τη σοβαρή έλλειψη στοιχείων για το προφίλ και τις ανάγκες των κρατουμένων. Ποια είναι η πορεία τους μετά την αποφυλάκιση λοιπόν; Που πάνε; Και πόσοι ξαναγυρνούν;
Η Αντιγόνη Ευστρατόγλου διδάσκει εδώ και δέκα χρόνια σε σχολεία φυλακών. Στην τάξη έχει ανθρώπους μικρούς, μεγάλους, κάποιους που δε θα έπρεπε να είναι μέσα, άλλους που ξέρουν ότι μόνο η φυλακή μπορεί να τους σταματήσει απ’ τον κατήφορο, σκληρούς, πολλούς αμετανόητους, ανθρώπους χωρίς χαρτιά και άλλους που γλίτωσαν από τον πόλεμο. Αυτό που έχει όμως βαθιά συνειδητοποιήσει είναι ότι έχει ευθύνη και υποχρέωση να δουλέψει με όλους. Και σε μια περίοδο που η φυλακή απλώνει και οι σειρήνες για την αυστηροποίηση των ποινών χτυπούν πιο δυνατά, ομολογεί και τεκμηριώνει στη συζήτηση της με τη Μαριάννα Χιονά τη σοβαρή έλλειψη στοιχείων για το προφίλ και τις ανάγκες των κρατουμένων. Ποια είναι η πορεία τους μετά την αποφυλάκιση λοιπόν; Που πάνε; Και πόσοι ξαναγυρνούν;